Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

43 χρόνια πέρασαν ...

Γεια σας ...
Τη κακοκαιρία αφήσαμε πίσω
με τα μπάνια να συνεχίζονται.





43 χρόνια πέρασαν από την τουρκική εισβολή 
στην Κύπρο και όλοι ποθούμε 
να ελευθερωθεί η Κύπρος.




Δεν ξεχνώ εκείνη την μαύρη μέρα ...




Είμαι Ελληνίδα
και θέλω την Κύπρο μας ελεύθερη.




Δεν αντέχω άλλο να πέφτω τον πενταδάχτυλο
υπό την τουρκική σημαία.


Την Κερύνεια ποθώ να την δω ελληνική ξανά.




Με μια ελπίδα ζω
να δω την Κύπρο ελεύθερη.


Ένα μικρό αφιέρωμα για την Κύπρο μας που ταλαιπωρείται τόσο πολύ.


Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχολιά σας.

Φιλάκια ...



Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ο Άγιος Νείλος ...

Γεια σας ...
Κατέβηκε λίγο η θερμοκρασία
μας επισκέφτηκαν και οι βροχές
αλλά τις βόλτες στην θάλασσα
αλλά και τα μπάνια δε τα έκοψα.


Ο Πειραιάς είναι ο τόπος καταγωγής μου

και εγώ συνεχίζω να σας παρουσιάζω διάφορα μέρη του.
Σήμερα θα σας παρουσιάσω τον Άγιο Νείλο.

Ο Άγιος Νείλος είναι υποπεριοχή και μέρος της συνοικίας της Καλλίπολης στην πόλη του Πειραιά, βρίσκεται στα όρια της Καλλίπολης με την συνοικία των Υδραίικων. Σε αυτήν την περιοχή επι της οδού Γ.Θεοτόκη βρίσκεται ο ομώνυμος επιβλητικός ναός που είναι αφιερωμένος στον Άγιο Όσιο Νείλο το Μυροβλήτη.



Ο ναός βρίσκεται μεταξύ των οδών Γεωργίου Θεοτόκη, Ηροδότου, Αντωνίου Θεοχάρη και Σπυρίδωνος Τρικούπη. Χτίστηκε το 1928 με πρωτοβουλία της Ελένης Μαμάη ως μια μικρή εκκλησία, η οποία ανοικοδομήθηκε ξανά στην σημερινή της μορφή από το 1956. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 1973 τότε έγιναν τα εγκαίνια του ναού. Ο ναός του Αγίου Νείλου στην Καλλίπολη είναι ο μοναδικός ναός αφιερωμένος στον συγκεκριμένο άγιο με καταγωγή από την Κυνουρία, ο οποίος είχε ζήσει σαν ασκητής στο Άγιο Όρος και μετά τον θάνατο του τα οστά του ανέβλησαν μύρο. Σε αυτόν τον ναό υπάρχει μέρος των λειψάνων του, τα υπόλοιπα έχουν μεταφερθεί στο Άγιο Όρος.


Η περιοχή αυτή είναι γνωστή διότι γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ , αλλά και από τους στίχους του τραγουδιού του Μπαγιαντέρα, από βραδίς ξεκίνησα (Χατζηκυριάκειο), που τραγούδησε ο Βασίλης Τσιτσάνης.



 Αποβραδίς ξεκίνησα
Μ’ ένα παλιό μου φίλο
για το Χατζηκυριάκειο
Και για τον Άγιο Νείλο

Που έχει ρετσίνα δροσερή
Και όμορφα κορίτσια
Μόνο που σε τρελαίνουνε
Με νάζια και καπρίτσια

Έχει και μια μελαχροινή
Που είναι όλο νάζι
Πρώτα με κέρναγε φιλιά
Και τώρα δεν την νοιάζει

Και κάθε βράδυ καρτερώ
Μπροστά μου να περάσει
Και αν δεν την κλέψω μια βραδιά
Ο κόσμος θα χαλάσει.



Η ανάρτηση είναι για την στήλη Kαλοκαιρινές Αποδράσεις.


Μπορείτε εδώ να βρείτε πληροφορίες και να δηλώσετε συμμετοχή:

 http://glykia-zoi.blogspot.gr/2013/10/blog-post_12.html  


Ιστολόγια που συμμετέχουν: 

 http://ekfrastite.blogspot.gr/   
 http://delfinaki-sunset.blogspot.gr/
 http://confusedmindblog.blogspot.gr
  http://nefeli9.blogspot.gr
 http://enakathemera.blogspot.gr/


Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχολιά σας.

Φιλάκια ...

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

η ΣΙΓΗ των ΑΣΤΕΡΙΩΝ ...

Γεια σας ...
Το καλοκαίρι συνεχίζεται μαζί με τα μπάνια
στην θάλασσα.


Τις τελευταίες μέρες διάβασα ένα πολύ όμορφο βιβλίο 
με τίτλο: η ΣΙΓΗ των ΑΣΤΕΡΙΩΝ 
της Ελένης Φωτίου
από τις εκδόσεις Λιβάνης.







  













Μερικά λόγια για το βιβλίο ακολουθούν:

Καστέλλα, Πειραιάς, Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος.
Η Άννα Αυγερινού γεννιέται στην κατοχική Καστέλλα, σε μια φτωχή και πολύτεκνη οικογένεια που συνδέεται με τη συλλογική συνείδηση του φόβου και φέρει τα τραύματα του πολέμου.
Η Κασσάνδρα Βενιέρη χάνει τους γονείς της εξαιτίας ενός γραφειοκρατικού λάθους κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Πειραιά και μεγαλώνει σε ένα σκληρό μεταπολεμικό οικοτροφείο.
Ο Ανδρέας Δάβης, ο ισχυρός απόγονος μιας αγγλοελληνικής ναυτικής δυναστείας, εισχωρεί στις ζωές τους με ακραίους ρόλους.
Η μοίρα, οι πεποιθήσεις, η βαριά κληρονομιά θα γράψουν την ιστορία τους. Κληροδοτημένες αμαρτίες γονέων θα στήσουν ένα σκηνικό αρχαίας τραγωδίας. Όλα θα γίνουν για έναν σκοπό, θέλοντας να οδηγήσουν σε ένα πεπρωμένο που ζητάει αγάπη. Σ’ αυτόν τον πόλεμο που μαίνεται αδιάλειπτα, όλοι προσπαθούν να ευτυχήσουν. Άραγε θα διανύσουν το ταξίδι της ζωής τους με τη δύναμη του φόβου ή με τη δύναμη της αγάπης; Ποιος θα νικήσει και ποιος θα ηττηθεί; Ποιοι θα βρουν την αλήθεια και πόσοι θα παραμείνουν στην ψευδαίσθηση; Θύτες, θύματα και σωτήρες. Φως και σκοτάδι. Μοίρα και πεπρωμένο. Και η ζωή να συνεχίζεται σε ατέρμονους κύκλους μέχρι κά­ποιος να βρει την τόλμη να ακούσει τ’ αστέρια που μιλούν μόνο μέσα στη σιγή. Να βρει το θάρρος να αντιληφθεί πως, όταν σιωπούν τ’ αστέρια του, χρειάζεται να ησυχάσει και να αφουγκραστεί. Γιατί τότε είναι η στιγμή που του δείχνουν την αλήθεια. Αυτή που έχει ξεχαστεί μέσα στον θόρυβο του νου.
Τα γεγονότα αληθινά, οι ήρωες φανταστικοί και συνάμα πραγματικοί. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι μέσα στο πέρασμά τους.
Σε μια μικροσκοπική γωνίτσα της ψυχής της, μια φωνή ψιθύριζε: «Δεν μπορεί να είναι αυτό… Δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό…» Όμως εκείνη φοβόταν να ακούσει το μήνυμά της.
Η αλήθεια. Το φως που καίει. Ψευδαισθήσεις, πλάνη, αυταπάτες. Όλα μπορούσαν να γίνουν στάχτες, να κλειδωθούν σε μια παλιά κασετίνα και να πεταχτούν στον βυθό της θάλασσας. Θα προσπαθούσε εκείνη να ρίξει φως στον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού της; Θα ήξερε πώς να φωτίσει τον λόγο που συνέβαιναν τα πάντα; Μικρά, μεγάλα, σημαντικά, ασήμαντα. Θα ήθελε; Θα μάθαινε ποτέ πως αρκούσε η σιγή των αστεριών; Πως της αρκούσε αυτός ο μοναδικός, υπέροχος ήχος της σιωπής;
Άραγε τον ψίθυρο που γινόταν σπαρακτική κραυγή θα τον φοβόταν πια; Θα έκλεινε τα μάτια του νου της και θα άφηνε την καρδιά της να της δείξει τις σκιές της; Ήταν ικανή να τις πλησιάσει με θάρρος; Θα τις αναγνώριζε; Θα μπορούσε να τις αγκαλιάσει, να τις αγαπήσει και να τις αφήσει να φύγουν μακριά της; Γιατί μόνο τότε θα μπορούσε, γιατρεμένη και ελεύθερη, να αρχίσει να χαίρεται τη ζωή της. Γιατί μόνο αυτό της άξιζε. Όλα τα παλιά ήταν ένα ψέμα. Ένα φρικτό ψέμα.

Ένα βιβλίο που το αγάπησα πολύ και σε όσους δε το έχουν διαβάσει το συστήνω.
Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχολιά σας.
Φιλάκια ...


Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Ευτυχία να νιώσω ...

Γεια σας ...
Οι ζέστες του Ιουλίου συνεχίζονται
και συνεχίζω τα μπάνια.



Ο έρωτας και ο βήχας δε κρύβονται λέγανε παλιά
και είχανε τόσο δίκιο τελικά.
Κάτι σχετικόμε αυτό έγραψα παρακάτω:


Ευτυχία να νιώσω


Νιώθοντας την ευτυχία
μοιρασμένη στο ένα μου χέρι
δε πιστεύω σε ουτοπίες
μόνο σε όμορφες στιγμές.

Μόνο μαζί σου να τις ζω
να αισθάνομαι τα χείλη σου
να αγγίζω το κορμί σου
να γεύομαι την αγκαλιά σου.

Δε αναζήτησα κάτι άπιαστο
μόνο αγάπη να νιώσω
να μπορώ να την μοιραστώ
ευτυχία να νιώσω.


Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχολιά σας.

Φιλάκια...

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Ακαταμάχητος ...

Γεια σας ...
Ένα Σ/Κ ακόμα του Ιουλίου τελειώνει 
και εγώ συνεχίζω τα μπάνια.


Ένα πολύ ωραίο βιβλίο διαβάζω αυτές τις μέρες με τίτλο:
Ακαταμάχητος της Γεωργίας Δεμίρη 
από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Εξώφυλλο - ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟΣ


Λίγα λόγια γι' αυτό το βιβλίο ακολουθούν:


Tο πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν το ύψος του. Η ηλιοκαμένη πλάτη του ήταν γεμάτη μυς, το ίδιο και τα γραμμωμένα πόδια του, που ήταν μέσα στο νερό μέχρι τους αστραγάλους. Τα μαλλιά του ήταν κατάμαυρα και τα μπράτσα του μυώδη, όπως και το υπόλοιπο σώμα. Το πανέμορφο πλάσμα περπάτησε για λίγο στην όχθη, κι έπειτα, με μια δεξιοτεχνική κίνηση, βούτηξε στη λίμνη. Έδειχνε τόσο όμορφος, που για ένα λεπτό αναρωτήθηκα μήπως ήταν αποκύημα της φαντασίας μου… 

Η Αφροδίτη Μπεμπέκου είναι υπεύθυνη ελληνικού ρεπερτορίου σε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία και ψάχνει απεγνωσμένα ένα καινούργιο ποπ είδωλο που θα ταράξει τα νερά. Εντελώς τυχαία πέφτει πάνω σε έναν σέξι Κρητικό αγρότη και… χάνει το μυαλό της. Ο Άκης είναι το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου, ένας απίστευτα γοητευτικός νέος άνδρας και, το κυριότερο, τραγουδάει κιόλας. Αμέσως αποφασίζει να γίνει η μέντοράς του, να τον διδάξει τα πάντα και να τον κάνει μεγάλο σταρ. Επίσης, παρότι τον έχει ερωτευτεί παράφορα, αποφασίζει να μείνει μακριά του και να μην μπλέξει τη δουλειά με τα προσωπικά. 

Άραγε θα τα καταφέρει να αντισταθεί; Ή μήπως αυτός ο έρωτας έχει έρθει για να φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή της κι είναι πραγματικά… ακαταμάχητος; 


Σιγά σιγά το τελειώνω και το συστήνω σε όλους.


Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχολιά σας.

Φιλάκια ...

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Ξαναγεννιόμαστε ...

Γεια σας ...
Οι μέρες του Ιουλίου συνεχίζονται
μαζί με τις ζέστες και τα μπάνια στην θάλασσα.


Έγραψα και κάτι αυτές τις μέρες με τίτλο: 
Ξαναγεννιόμαστε.

Αποτέλεσμα εικόνας για ξαναγενιόμαστε


Σε καλοκαιρινά τοπία να σε συναντήσω

θάλασσα, ήλιος και ζέστη

εγώ και εσύ αγκαλιά

με την καρδιά μας γεμάτη.



Δε αναζητούμε το άπιαστο

ευχαριστημένοι είμαστε με ότι έχουμε

αγάπη μόνο να νιώθουμε

χωρίς τα υλικά αγαθά.



Ανάγκη δεν έχουμε πολυτέλειες

μια αγκαλιά, ένα φιλί μόνο μας φτάνει

κοιτάζοντας το γαλάζιο της θάλασσα

μέσα από αυτή ξαναγεννιόμαστε.


Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχολιά σας.

Φιλάκια...

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Το λιοντάρι του Πειραιά ...

Γεια σας ...
Ο Ιούλιος μπήκε μαζί με την ζέστη
και εγώ συνεχίζω τα μπάνια μου.


Ο Πειραιάς είναι ο τόπος καταγωγής μου
και εγώ συνεχίζω να σας παρουσιάζω διάφορα μέρη του.
Σήμερα θα σας παρουσιάσω το λιοντάρι του Πειραιά.


 Το λιοντάρι του Πειραιά, αποτέλεσε για χρόνια το σύμβολο μιας πόλης, ο άγρυπνος φρουρός του λιμανιού, αλλά και σύμβολο της δύναμης και της πνευματικής κυριαρχίας της πολιτείας όπου δέσποζε. Καθισμένο στα δύο πίσω του πόδια, στην ακτή του πειραϊκού λιμένα, με το τεράστιο μέγεθός του και με ορθωμένο κεφάλι του, το λιοντάρι έχοντας το στόμα του μισάνοιχτο, ήταν έτοιμο ανά πάσα στιγμή να επιτεθεί στον επίδοξο εισβολέα της πόλης.



Το μόνο σίγουρο στα δεκάδες ερωτήματα που αφορούν στο λιοντάρι του Πειραιά, είναι ότι σήμερα φυλάσσει την είσοδο του Ναυστάθμου της Βενετίας αφού το άρπαξε ο Μοροζίνι το 1688 και το μετέφερε εκεί. Και η αρπαγή αυτή δεν ήταν η μοναδική αφού εκτός από αυτόν, άρπαξε και άλλα λιοντάρια από Πειραιά και Αθήνα που σήμερα στέκονται στη Βενετία δίπλα ακριβώς από το λιοντάρι του Πειραιά.    

 

Το 1991 συστήθηκε μια Επιτροπή διεκδίκησης επαναπατρισμού του θρυλικού λιονταριού, η οποία αφού συγκέντρωσε χρήματα ανέθεσε στο γλύπτη Γεώργιο Μέγκουλα να φιλοτεχνήσει αντίγραφο του λιονταριού σε αντικατάσταση του αυθεντικού το οποίο υποτίθεται ότι οι Ιταλοί θα επέστρεφαν στον Πειραιά. Βέβαια αντί του αυθεντικού, τοποθετήθηκε τελικώς το αντίγραφο (1997) το οποίο δεν είναι το μοναδικό! Άλλο ένα αντίγραφο του Πειραϊκού Λέοντα θα συναντήσει κάποιος εάν επισκεφθεί το Μουσείο της Στοκχόλμης.

Το αντίγραφο του Πειραϊκού λέοντα τοποθετήθηκε στο τέρμα της οδού Μαρίας Χατζηκυριακού ακριβώς στο σημείο που συναντά την Ακτή Ξαβερίου. Η μικρή πλατεία στην οποία τοποθετήθηκε φέρει την ονομασία "Πλατεία Λέοντος του Πειραιώς".    

Σήμερα ο επισκέπτης του αντιγράφου του Λιονταριού που χαιρετά τους εισερχόμενους στο λιμάνι από την Ακτή Ξαβερίου όπου βρίσκεται, μπορεί να διαβάσει ένα ποίημα που ο Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής για την επιστροφή του λιονταριού ο Απόστολος Δόμβρος συνέθεσε.

"Αθηναίοι γλύπτες σε σμίλεψαν
Σαλαμινομάχοι στην είσοδο 
του λιμανιού σ' ανέστησαν
Βαράγγοι μισθοφόροι σε χάραξαν
Σκλάβοι κωπηλάτες του Μοροζίνη
στην Βενετία σε κουβάλησαν
και σε μιαν άκρη του ναυστάθμου
σ'  απόθεσαν
Λησμονημένε Δράκε Πειραιώτη Λέοντα
η Βενετσιάνικη ασημαντότητα 
δεν σου πρέπει
Το Πόρτο Λεόνε το λιμάνι σου 
Σε προσμένει"

Α. Δόμβρος


Η ανάρτηση είναι για την στήλη Kαλοκαιρινές Αποδράσεις.

Μπορείτε εδώ να βρείτε πληροφορίες και να δηλώσετε συμμετοχή:http://glykia-zoi.blogspot.gr/2013/10/blog-post_12.html  

Ιστολόγια που συμμετέχουν:    http://ekfrastite.blogspot.gr/   
 http://delfinaki-sunset.blogspot.gr/
 http://confusedmindblog.blogspot.gr
  http://nefeli9.blogspot.gr
 http://enakathemera.blogspot.gr/

Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχολιά σας.

Φιλάκια ...