Αναρτήσεις

Κάπου στην πορεία έχασα τον δρόμο προς τα όνειρά μου

Εικόνα
 Γεια σας Μια κακή διάθεση με τριγυρίζει τελευταία και δεν ξέρω γιατί. Παρόλα αυτά βλέπω ότι  ο ήλιος είναι φωτεινός και η θάλασσα μαγική κάθε ώρα της ημέρας.   Υπάρχουν σκέψεις που τις κρατάς μέσα σου για χρόνια. Όχι γιατί δεν θέλεις να τις πεις, αλλά γιατί δεν βρίσκεις τις λέξεις. Σήμερα τις βρήκα. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια.     Κάπου στην πορεία έχασα τον δρόμο προς τα όνειρά μου. Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισα να χάνω εμένα. Θυμάμαι μόνο τα όνειρα. Ήθελα να ταξιδεύω. Να γεμίζω ένα σακίδιο και να φεύγω. Να γνωρίζω πόλεις που μέχρι τότε έβλεπα μόνο σε φωτογραφίες. Να χάνομαι σε σοκάκια, να ξυπνάω δίπλα στη θάλασσα, να κυνηγάω το φως του ήλιου με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι και να βιντεοσκοπώ στιγμές που δεν θα επαναλαμβάνονταν ποτέ. Ήθελα να μαζεύω αναμνήσεις. Όχι αποδείξεις. Όχι συμβόλαια. Όχι στόχους. Κι όμως... η ζωή με έφερε αλλού. Σήμερα η καθημερινότητά μου μετριέται σε κινητά, σταθερά, τηλεοράσεις, προτάσεις, προσφορές και αριθμούς. Οι μέρες περνο...

Στου Πειραιά τη φλόγα

Εικόνα
Γεια σας Ο Ιούνιος είναι γεγονός και τα μπάνια έχουν ξεκινήσει. Ο Όλυμπιακος στο μπάσκετ πήρε την EuroLeague και το πρωτάθλημα Κσι εγώ έγραψα το παρακάτω ποιημα γι αυτο: Στου Πειραιά τη φλόγα    Στου Πειραιά το λιμάνι, φωτιά και περηφάνια, μια φλόγα που δεν σβήνει, γενιά με τη γενιά.   Ερυθρόλευκη καρδιά που χτυπάει σαν καμπάνα, για έναν θρύλο αιώνιο, που γράφει ιστορία ξανά.   Με τρόπαια αμέτρητα, πρωταθλήματα και δόξα, κύπελλα, νταμπλ, στιγμές που δεν χωρούν στο νου.   Σημαία υψωμένη, σε κάθε μάχη, κάθε ρότα, ο κόσμος τραγουδάει, «είσαι όνειρο τρελού».   Δυο φορές στην Ευρώπη, σήκωσε το κεφάλι, κι έδειξε πως ο θρύλος δεν γνωρίζει σύνορα.   Με πάθος και με πίστη, σε κάθε του κεφάλι, γράφει με χρυσά γράμματα τα πιο μεγάλα όνειρα.   Κι αν έρθουνε φουρτούνες και δύσκολα τα χρόνια, η δύναμη του κόσμου τον κάνει πιο τρανό.   Γιατί δεν είναι ομάδα είναι ιδέα αιώνια, Ολυμπιακός, για πάντα, στο φως το ερυθρό.   Μ...

Στον Σταυρό της Πειραϊκής ...

Εικόνα
 Γεια σας Έχουμε μπει ήδη στην Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα είναι προ των πυλών. Συνεχίζω τις βόλτες μου στην θάλασσα.  Και συνεχίζω να γράφω και να βγάζω από μέσα ότι με πονάει. Στις 13 Απρίλη ήταν 4 χρόνια από τον θάνατο του μπαμπά μου και έγραψα κάτι για τον τιμήσω. Στον Σταυρό της Πειραϊκής Αφιερωμένο στον μπαμπά μου   Στον Σταυρό της Πειραϊκής στεκόσουν σιωπηλά, με βλέμμα προς τη θάλασσα, με σκέψη μακρινά εκεί που ο ήλιος δύει και το κύμα σε φιλά, εκεί βρισκόσουν πάντα, σαν η ψυχή να κελαηδά.   Τον τόπο αυτό αγαπούσες σαν να ’ταν προσευχή, σαν κάτι ιερό να φύλαγες μες στην κάθε σου σιωπή σαν σήμερα, πριν τέσσερα χρόνια, πέταξες ψηλά, μα εγώ σε βλέπω ακόμα… στον Σταυρό.   Το κύμα στέλνει χαιρετισμό, τα βράχια τον κρατούν, κι οι γλάροι ψιθυρίζουν λόγια που ποτέ δεν ξεχνούν κάθε φορά που περνώ από ’κει, νιώθω πως είσαι εκεί, σαν φως, σαν άγγιγμα πατρικό, σαν ανάσα στην ψυχή.   Δεν είσαι πια στη γη αυτή, μα είσαι όπου αγαπάς στο φως που πέφτει στ’ άγιο σημ...

Δεν έχω οξυγόνο ...

Εικόνα
 Καλημέρα σας Μια δύσκολη μέρα ξημέρωσε για όλη την Ελλάδα σήμερα.   Σήμερα συμπληρώνονται 2 χρόνια από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.   Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη συνέβη στις 28 Φεβρουαρίου 2023 κοντά στον οικισμό Ευαγγελισμός Τεμπών Λάρισας και αφορούσε στη σφοδρή μετωπική σύγκρουση μιας επιβατικής αμαξοστοιχίας της εταιρείας Hellenic Train με μια εμπορική αμαξοστοιχία. Περί τις 23:22, ο επιβατικός συρμός Intercity 62 με μηχανή ηλεκτροκίνησης Siemens Mobility 120-022 που μετέφερε περισσότερους από 350 επιβάτες και εκτελούσε τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη, συγκρούστηκε με την εμπορική αμαξοστοιχία 63503 που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα. Η σύγκρουση, η ανάφλεξη και ο εκτροχιασμός των συρμών προκάλεσε τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό τουλάχιστον 85. Πρόκειται για το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έχει καταγραφεί στην Ελλάδα. Πριν από το δυστύχημα είχαν γίνει έγγραφες προειδοποιήσεις, κινητοποιήσεις και νο...

Τίποτα μην αλλάξει ...

Εικόνα
 Γεια σας Καλή Χρονιά με υγεία σε όλους και όλες ... Το 2025 ξεκίνησε πολύ όμορφα για μένα και συνεχίζω δυνατά. Για το 2025 έγραψα κάτι πολύ όμορφο που θέλω να σας το παραθέσω: Τίποτα μην αλλάξει   Μια όμορφη χρονιά φεύγει όλα μου τα όνειρα πραγματοποιήθηκαν γνώρισα την αληθινή αγάπη χωρίς να σκέφτεται γιατί και πως.   Η ζωή μου άλλαξε προς το καλύτερο έγινα ευτυχισμένη επιτέλους ένιωσα την αγάπη που μου έχει με την καρδιά γεμάτη έρωτα.   Για 2025 άγιε μου Βασίλη δεν θέλω τίποτα ν αλλάξει υγεία, αγάπη και τον έρωτα μου συνέχεια αγκαλιά μου.       Ελπίζω να σας αρέσει ...    Αυτό το ποίημα το οπτικοποίησα και όποιος θέλει μπορεί να το δει και στο κανάλι μου στο youtube στην εξής διεύθυνση:   https://www.youtube.com/watch?v=rnj2lPiWe9k   Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας.   Φιλάκια ... 

Η ανατολή του ήλιου ...

Εικόνα
 Γεια σας Το καλοκαίρι του 2024 σιγά σιγά περνάει αλλά εγώ συνεχίζω τα μπάνια στην θάλασσα που αγαπώ πολύ. Λατρεύω να γράφω ποιήματα και να τα αναρτώ στο youtube. Ένα από αυτά είναι το ακόλουθο: Πως σας φαίνεται;        Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Φιλάκια ...    

Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία.

Εικόνα
 Τέταρτη μέρα του 2004 και εγώ θέλω να ευχηθώ σε όλους και όλες Καλή χρονιά με υγεία και όμορφες στιγμές. Αυτή την φορά η φωτογραφία που θα συνοδεύσει τις ευχές μου δεν είναι από θάλασσα αλλά από μια λίμνη που αγάπησα και σίγουρα θα την επισκεφτώ ξανά. Είναι η Λίμνη Παμβώτιδα στα Ιωάννινα που θα σας μιλήσω σε επόμενη ανάρτησή μου.  Σαν πρώτη ανάρτηση για το 20024 σας μεταφέρω το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία. Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και με τα πιο μικρά.. Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών. Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές. Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους. Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια. Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους. Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι. Πολύ… Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους. Πολύ… Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς. Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι. Που δε με νοιάζει να με θυ...