Γλυκιά Ζωή ...

Στην όμορφη Κύπρο στο λιμάνι της Λεμεσού Είμαστε αγκαλιά και σου λέω: Έναν έρωτα γεμάτο πάθος ζω μαζί σου. Δυο μάτια με κοιτούν με τόση αγάπη. Δυο χείλια με φιλούν μέχρι να χάσω την αναπνοή μου. Δυο χέρια με κρατάνε στην αγκαλιά τους. Είμαι τόσο προστατευμένη εκεί. Μωρό μου σου λέω Δεν έπαψα ποτέ να Σ’ αγαπώ Με κοιτάς με τόση λατρεία στα μάτια Σου λέω πως ζω μόνο για ΣΕΝΑ Και εσύ χαμογελάς με τόση γλύκα

Ότι και να γίνει θα βρίσκεστε πάντα στην καρδιά μας. Δεν με νοιάζει που δε μπορέσατε να προκριθείτε. Παίξατε όσο καλύτερα μπορούσατε. Το ξέρω πως αισθάνεστε κάπως αλλά δεν πρέπει. Αυτό που κάνατε το 2004 ήταν πάρα πολύ Μας κάνατε τόσο χαρούμενους που δε θα μπορούσα να ζητήσω κάτι περισσότερο. Για μένα ήσαστε ΑΥΤΟΙ που δείξατε πόσο μεγάλη είναι η Ελλάδα Το Ευρωπαϊκό του 2004 το αξίζατε και το πήρατε με το σπαθί σας. Χαίρομαι που είμαι Ελληνίδα και έζησα τόσο μαγικές στιγμές. Σας ευχαριστώ πολύ πολύ …

Σήμερα μου έρχονται στο μυαλό τόσες αναμνησεις. Ψάχνοντας στα χαρτιά μου βρήκα το ακόλουθο προσκλητήριο. Διαβάζοντας το αισθάνθηκα κάτι στη καρδιά. Ήμουνα ευτυχισμένη που έζησα αυτή την στιγμή. Το προσκλητήριο του γάμου ΜΟΥ έλεγε: Στη σημαντικότερη στιγμή της ζωής μας, θέλουμε γύρω μας πρόσωπα που μας αγαπούν για να μας συντροφέψουν οι ευχές τους για μια ζωή, για ευτυχία, χαρά και αγάπη. Γι' αυτό σας καλούμε να μοιραστείτε μαζί μας την αποκορύφωση της αγάπης μας, που σφραγίζουμε με την τέλεση του γάμου μας στις 5 Ιουνίου 2005 ημέρα Κυριακή και ώρα 19.00 στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων. Η παρουσία σας θα μας δώσει μεγάλη χαρά. Θ & Μ Το είχα γράψει με τα χεράκια μου βάζοντας πολύ αγάπη στις λέξεις του. Είχα προσέξει και την τελευταία λεπτομέρεια και ευτυχώς όλα πήγα υπέροχα. Ήμασταν και οι δυο τόσο ευτυχισμένοι και τόσο χαρούμενοι. Σήμερα που έχουμε επέτειο γάμου λοιπόν θέλω να μας ευχηθώ να τα εκατοστήσουμε. Θέλω να ακούσουμε το τραγ...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του» (σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992) «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλοήθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακοήθες νεόπλασμα. Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομ...