Γλυκιά Ζωή ...

Γεια σας Ο Ιούνιος είναι γεγονός και τα μπάνια έχουν ξεκινήσει. Ο Όλυμπιακος στο μπάσκετ πήρε την EuroLeague και το πρωτάθλημα Κσι εγώ έγραψα το παρακάτω ποιημα γι αυτο: Στου Πειραιά τη φλόγα    Στου Πειραιά το λιμάνι, φωτιά και περηφάνια, μια φλόγα που δεν σβήνει, γενιά με τη γενιά.   Ερυθρόλευκη καρδιά που χτυπάει σαν καμπάνα, για έναν θρύλο αιώνιο, που γράφει ιστορία ξανά.   Με τρόπαια αμέτρητα, πρωταθλήματα και δόξα, κύπελλα, νταμπλ, στιγμές που δεν χωρούν στο νου.   Σημαία υψωμένη, σε κάθε μάχη, κάθε ρότα, ο κόσμος τραγουδάει, «είσαι όνειρο τρελού».   Δυο φορές στην Ευρώπη, σήκωσε το κεφάλι, κι έδειξε πως ο θρύλος δεν γνωρίζει σύνορα.   Με πάθος και με πίστη, σε κάθε του κεφάλι, γράφει με χρυσά γράμματα τα πιο μεγάλα όνειρα.   Κι αν έρθουνε φουρτούνες και δύσκολα τα χρόνια, η δύναμη του κόσμου τον κάνει πιο τρανό.   Γιατί δεν είναι ομάδα είναι ιδέα αιώνια, Ολυμπιακός, για πάντα, στο φως το ερυθρό.   Μ...

 Τέταρτη μέρα του 2004 και εγώ θέλω να ευχηθώ σε όλους και όλες Καλή χρονιά με υγεία και όμορφες στιγμές. Αυτή την φορά η φωτογραφία που θα συνοδεύσει τις ευχές μου δεν είναι από θάλασσα αλλά από μια λίμνη που αγάπησα και σίγουρα θα την επισκεφτώ ξανά. Είναι η Λίμνη Παμβώτιδα στα Ιωάννινα που θα σας μιλήσω σε επόμενη ανάρτησή μου.  Σαν πρώτη ανάρτηση για το 20024 σας μεταφέρω το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία. Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και με τα πιο μικρά.. Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών. Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές. Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους. Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια. Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους. Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι. Πολύ… Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους. Πολύ… Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς. Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι. Που δε με νοιάζει να με θυ...

 Γεια σας Η αγάπη μου για την θάλασσα είναι σε όλους και όλες σας γνωστή. Δεν μπορώ μακριά της χειμώνας ή καλοκαίρι. Θέλω να νιώθω την αύρα της. Την φωτογραφίζω και την αναρτώ εδώ για να την βλέπω και να ηρεμώ. Θέλοντας σήμερα να την εξυμνήσω θα σας παραθέσω ένα ποίημα. Η ΘΑΛΑΣΣΑ Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα: μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς. Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους – μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις, γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα, ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες. Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει. Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα: χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει. Ντῖνος Χριστιανόπουλος  Μη ξεχάσετε να πάρετε μέρος στο giveaway μου ... Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Φιλάκια ... τίνος Χριστιανόπουλος [Πηγή:  www.doctv.gr] Η Θάλασσα Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις. Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –μοιραίες βουτιές,...

Γεια σας ... Ο Απρίλιος συνεχίζεται με βόλτες στην θάλασσα. Σα δέσμη από τριαντάφυλλα. Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης. Μουσική: Λένα Πλάτωνος. Πρώτη εκτέλεση: Σαββίνα Γιαννάτου, δίσκος "ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ - 13 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", αρχές του '80. Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Κάποια χρυσή,λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα'λεγες την ατμόσφαιρα. Η σκέψις,τα ποιήματα, βάρος περιττό. Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό. Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Φιλάκια ...

Γεια σας. Χρόνια πολλά σε όλους και όλες γιορταζουν σήμερα  από την θάλασσα που λατρεύω. Για την σημερινή μέρα σας παραθέτω ένα ποιημα: Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Φιλάκια ...

Γεια σας. Ο Μάρτιος συνεχίζεται με όμορφο καιρό και βόλτες στην θάλασσα. Με τον πόθο της ζωής της Μαρίας Πολυδούρη συνεχίζουμε. Είναι ο πόθος μου τέτοιος, αγέρα σαν τον άγριο θυμό σου που στις πλούσιες κοιλάδες σφυρίζει. Είναι ανήμερος άγρια φοβερά πλούσιοι οι τόποι βαθιά μου και σαν χάρος σκληρός τους θερίζει. Κάθε ελπίδα κάθε όνειρο νέο το χαϊδεύει σαν αύρα ζωοδότρα στα εαρινά φύτρα. Κι αν αυξάνει και γίνεται ωραίο είναι η γόνιμη ορμή του που θα γίνει η σκληρή καταλύτρα. Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Φιλάκια ...

Γεια σας... Ο Φεβρουάριος μας έφερε λίγο κρύο αλλά εγώ συνεχίζω τις βόλτες μου στην θάλασσα. Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη μ' αρέσει να το διαβάζω και αισθάνομαι σήμερα πως πρέπει να σας το παραθέσω. Έτσι μιλώ για σένα και για μένα Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω Να μπαίνω σαν Πανσέληνος Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια Να μαδάω γιασεμιά -- κι έχω τη δύναμη Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω Μεσ’ από φεγγαρά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς Πώς λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε" Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο Πάντα εμείς το φως κι η σκιά Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά Το βρεμένο μουράγιο κα...

Γεια σας ... Ο Νοέμβριος συνεχίζεται με όμορφες βόλτες στην θάλασσα. Εχθές διάβασα το παρακάτω ποίημα με τίτλο Όλου του κόσμου τα παιδιά και σας το παραθέτω: Κίτρινο, μαύρο ή μελαμψό έχω ένα χρώμα και τι μ’ αυτό; Μήπως και τ’ άνθη τα ευωδιαστά, χρώμα ένα έχουν και μια θωριά; Μες στης μανούλας την αγκαλιά το γάλα πήρα και τη μιλιά. Μήπως στο λόγγο και τα πουλιά, γλυκολαλούνε με μια λαλιά; Σαν το λουλούδι, σαν το πουλί, σαν κάθε πλάσμα σ’ αυτή τη γη. Για λίγη αγάπη, λίγη χαρά, διψά η καρδιά μου και λαχταρά. Τα χέρια ανοίγω και την καρδιά σ’ όλα του κόσμου τ’ άλλα παιδιά! Ελάτε, αδέλφια, κι εμπρός μαζί, να λάμψει ο κόσμος, σαν την αυγή! Χάρης Σακελλαρίου, Το βιβλίο των τραγουδιών, εκδ. Ελληνικά Γράμματα Πως σας φαίνεται; Όποιος θέλει να πάρει μέρος στην μυστική ανταλλαγή χειροποίητου στολιδιού πληροφορίες εδώ. Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχολιά σας. Φιλάκια ...

Γεια σας ... Ο Οκτώβριος είναι γεγονός μαζί με τις βόλτες μου στην θάλασσα. Ένα ποίημα που αγαπάω και με βοηθάει  να το διαβάζω πολύ συχνά είναι η Ιθάκη του Κωνσταντίνου Καβάφη. Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφ...

Γεια σας ... Ο Ιούλης συνεχίζεται με όμορφες στιγμές. Κάτι όμορφο θα σας παραθέσω σήμερα. Η Σονάτα του Σεληνόφωτος – Γιάννης Ρίτσος Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα, κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε, γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου, σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν, κι όταν κλείνεσαι μέσα σ’ αυτόν τον ήχο του πετάγματος νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου, κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα, μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους, δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου, (δεν είναι τούτο η λύπη μου – η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ’ η καρδιά μου). Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. ...

Γεια σας ... Προπαραμονή της 25ης Μαρτίου και η θάλασσα μαγική και σήμερα. Σήμερα έχουμε τη γιορτή της Μαρκέλλας για την 25η Μαρτίου μα γι' αυτό θα σας ενημερώσω σε επόμενη ανάρτηση. Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα ποιήμα που λίγες μέρες πριν έμαθα με τίτλο: Σήμερα έχω μια χαρά ... Σήμερα έχω μια χαρά! ήρθε κι εμένα η σειρά να γίνω τσολιαδάκι. Για της Πατρίδας τη γιορτή Να η φουστανέλα η λευκή, το κόκκινο φεσάκι! Λεβέντικα θα περπατώ με τι καμάρι θα κρατώ τη γαλανή σημαία. Και τα χεράκια θα χτυπώ για σε που τόσο αγαπώ, Πατρίδα μου ωραία! Πως σας φαίνεται; Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχολιά σας. Φιλάκια ...

Γεια σας ... Οι μέρες του Ιουλίου συνεχίζονται με τα μπάνια στην θάλασσα συνεχίζονται. Ένα ποιήμα που ανακάλυψα πρόσφατα  είναι τ' ακόλουθο: Η Αγάπη Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα, αν είναι νάρθει θε ναρθεί, δίχως να νοιώσεις από πού, και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο τα ματια που κουράστηκαν τους δρομους να κυττάνε' κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;" απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι. Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νάρθει, θε ναρθει' κλειστά όλα νάναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει. Αλλιώς, κι αν είναι όλοφωτο το σπίτι για να την δεχτείς κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς, αν είναι νάρθει θε ναρθει, α...

Γεια σας ... Μετά από αρκετές μέρες που δεν είχα όρεξη για τίποτα σήμερα έκανα μια βόλτα στην θάλασσα. Ένα ποιήμα αφιερωμένο θα μοιραστώ μαζί σας. Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχολιά σας. Φιλάκια ...

Γεια σας ... Σε λίγες μέρες θα έρθει η άνοιξη και εγώ έκαναν και σημερα τη βόλτα μου στην θάλασσα. Καθαρά Δευτέρα σήμερα και ξεκινάει η Σαρακοστή. Θέλω να σας ευχηθώ με μια φώτο που αγαπάω πολύ και ένα ποιήμα του Οδυσσέα Ελύτη. Ο χαρταετός Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός. Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν εμένα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα τιμωρημένη ώρες και ώρες. Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε δεν ονειρευόμουν — ανέβαινε φοβόμουνα και μου άρεσε. Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω κάτι σαν την “ανάμνηση τον μέλλοντος” όλο δέντρα πον έφευγαν βουνά πού άλλαζαν όψη χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά σαν εφηβαία — φοβόμουνα και μου άρεσε ν’ αγγίζω μόλις τα καμπαναριά να τους χαϊδεύω τις καμπάνες σαν όρχεις και να χάνομαι. . . Άνθρωποι μ’ ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά και μου χαμογελονσανε· κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι: “δεσποινίς” φοβόμουνα και μον άρεσε. Ήταν οι “πάνω άνθρωποι” έτσι τους έλεγα δεν ήταν σαν τους ...