Γλυκιά Ζωή ...

Γεια σας ... Ο Απρίλιος συνεχίζεται με βόλτες στην θάλασσα. Σα δέσμη από τριαντάφυλλα. Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης. Μουσική: Λένα Πλάτωνος. Πρώτη εκτέλεση: Σαββίνα Γιαννάτου, δίσκος "ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ - 13 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", αρχές του '80. Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Κάποια χρυσή,λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα'λεγες την ατμόσφαιρα. Η σκέψις,τα ποιήματα, βάρος περιττό. Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό. Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Φιλάκια ...

Γεια σας ... Ο Μάρτης ο γδάρτης συνεχίζεται με βόλτες στην θάλασσα. Με την πορτοκαλένια του  Οδυσσέα Ελύτη συνεχίζω σήμερα. Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει, σιγά-σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια! Έτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί, έτσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα, έτσι καθώς αστραψανε χελιδονοουρές, σάστησαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές, σάστησαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια, κι όλα μαζί συνάχτηκάν κι όλα μαζί την είδαν, κι όλα μαζί τη φώναξαν: Πορτοκαλένια! Μεθάει το κλήμα κι ο σκορπιός, μεθάει ο κόσμος όλος, όμως της μέρας η κεντιά τον πόνο δεν αφήνει. Τη λέει ο νάνος ερωδιός μέσα στα σκουληκάκια, τη λέει ο χτύπος του νερού μες στις χρυσοστιγμές, τη λέει κ' η δρόσο στου καλού βοριά το απανωχείλι: -Σήκω μικρή, μικρή, μικρή πορτοκαλένια! Oπως σε ξέρει το φιλί κανένας δεν σε ξέρει. Μήτε σε ξέρει ο γελαστός θεός, που με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιά ...

Γεια σας ... Τρίτη μέρα των Χριστουγέννων και η βόλτα στην θάλασσα δε κόβεται. Λατρεύω την μελοποιημένη ποίηση  και σήμερα σκέφτηκα να σας παρουσιάσω ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη μελοποιημένο. "Χαμόγελο" Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης Ποιητική συλλογή: "Ο πόνος του ανθρώπου και των πραγμάτων" 1919 Μουσική: Λένα Πλάτωνος Τραγούδι: Σαβίνα Γιαννάτου Δίσκος: Καρυωτάκης 13 τραγούδια (1982) Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε, ίσως γιατί έπρεπε να δακρύσει, ίσως γιατί οι συφορές έρχονται. Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι· απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει. Δε βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι. Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη· κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει, στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη. Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια και που θαρρείς το δά...