Στο γέλιο της καταιγίδας ...
Καλημέρα σας ... Με ένα πανέμορφο πυρετό ξύπνησα σήμερα σε συνέχεια του χθεσινού αλλά η βόλτα στην θάλασσα καλή συνήθεια. Τις ημέρες που περάσαν διάβασα ένα βιβλίο που δε με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες αλλά όσο διάβαζα τόσο πιο πολύ μου άρεσε. Αυτό ήταν "Στο γέλιο της καταιγίδας" της Χριστίνας Αυγερινού από τις εκδόσεις Άνεμος. Περισσότερα για το βιβλίο ακολουθούν: «Δυο σχήματα μονάχα πλάστηκαν, δειλά, αβέβαια απ' τα δάχτυλά μου. Έμοιαζαν γράμματα κυρτά, λέξη μισή... Παραδομένη ήμουνα στη θύμηση εκείνου του άντρα». Νύχτα, χειμώνας. Τα βήματα νωχελικά την οδηγούν στα σοκάκια της Πλάκας, τυχαία, σε μια υπόγεια γκαλερί. Μπρος σ' ένα έργο, τάχα γελαστό, στέκει ο άντρας, αγέρωχος, γοητευτικός, ο αιώνια ουτοπικός Αγαπημένος. Η Αλίκη είναι μόλις δεκάξι, δίχως ιδέα τι είναι ζωή. Μια παράσταση είναι, της εμπιστεύεται ύστερα η Μυρτώ της. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το αμάραντο εκείνο κορίτσι,...