Ένα ποίημα για την 28η Οκτωβρίου ...
Από την πιο γλυκιά φωνούλα του κόσμου,
την όμορφη Μαρκέλλα μου ...
Κάπου στην πορεία έχασα τον δρόμο προς τα όνειρά μου
Γεια σας Μια κακή διάθεση με τριγυρίζει τελευταία και δεν ξέρω γιατί. Παρόλα αυτά βλέπω ότι ο ήλιος είναι φωτεινός και η θάλασσα μαγική κάθε ώρα της ημέρας. Υπάρχουν σκέψεις που τις κρατάς μέσα σου για χρόνια. Όχι γιατί δεν θέλεις να τις πεις, αλλά γιατί δεν βρίσκεις τις λέξεις. Σήμερα τις βρήκα. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια. Κάπου στην πορεία έχασα τον δρόμο προς τα όνειρά μου. Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισα να χάνω εμένα. Θυμάμαι μόνο τα όνειρα. Ήθελα να ταξιδεύω. Να γεμίζω ένα σακίδιο και να φεύγω. Να γνωρίζω πόλεις που μέχρι τότε έβλεπα μόνο σε φωτογραφίες. Να χάνομαι σε σοκάκια, να ξυπνάω δίπλα στη θάλασσα, να κυνηγάω το φως του ήλιου με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι και να βιντεοσκοπώ στιγμές που δεν θα επαναλαμβάνονταν ποτέ. Ήθελα να μαζεύω αναμνήσεις. Όχι αποδείξεις. Όχι συμβόλαια. Όχι στόχους. Κι όμως... η ζωή με έφερε αλλού. Σήμερα η καθημερινότητά μου μετριέται σε κινητά, σταθερά, τηλεοράσεις, προτάσεις, προσφορές και αριθμούς. Οι μέρες περνο...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου