Αν κάποτε πεθάνει η αγάπη, μην την θάψεις κάτω από κρύα ματιά θαλασσιά και χείλια που απαρνιούνται, μ' έκπληξη περιφρονητική, ο,τι έζησε στα στήθια σου, όταν δεν είχαν μεταμφιεστεί. Αν κάποτε πεθάνει η αγάπη, θαψ΄ την εκεί που ανθίζουν αγριολούλουδα και τ΄αεράκι δεν αφήνει ψίθυρους της συμφοράς. Κι΄ οι άγνωστες πατημασιές δεν θα μαντεύουν πόση αγωνία κάτω εκεί λαγοκοιμάται. Αν κάποτε πεθάνει η αγάπη, να πλανηθείς ακόμη μια φορά στης μέλισσας τα μέρη. Εκεί που ο φυλλιμένος ουρανός είναι για την ματιά σου απαραβίαστος. Και που πρωτόνιωσες την άγρια γέννησή της σαν δέντρο που το ξύπνησαν οι άνεμοι. Αν κάποτε πεθάνει η αγάπη, κρύψ΄ την. Χαμογέλασε και βάλε ένα τραντάφυλλο πάνω απ΄τις τσουκνίδες. Καθώς ακόμα κελαηδούν κορυδαλλοί ψηλά, και τίποτα δεν φαίνεται νάχει ερημώσει θάψ΄ την, θάψ΄ την, θάψ΄ την, εκεί που κάποτε γεννήθηκε. ...